In de Tuin van Eigenaars

 > In de Tuin van Eigenaars | Saminc

“Neuh”, zei Eline Egel. “Ze kijken alleen naar de blaadjes die op mijn stekels zitten. Ik doe mijn best om de kevers en de wormen op te eten, maar Gesina ziet alleen de blaadjes op mijn rug.”
“Jamaar”, zei Steven Stokstaart, “ dat moet je brééd zien. Gesina is een giraffe, die ziet alles van boven. Dat kan je haar toch ook niet kwalijk nemen.” Hij likte aan zijn elleboog en keek om zich heen. ‘Geen gevaar,’ zei hij voor de zekerheid.

Ben jij consultant en wil je leren werken vanuit de principes van Samensturing? Heb je idealen en waardevolle ideeën die je met Samensturing wilt verwezenlijken? Durf je eerlijk naar jezelf te kijken en te werken aan je transformationeel leiderschap? Dan zijn onze opleidingen iets voor jou! Schrijf je in voor de practitioneropleiding of onderzoek eerst de match tussen onze principes en jouw kernexpertise in onze oriëntatietweedaagse.  

Of misschien ben je aanjager van verandering in je eigen organisatie, bijvoorbeeld in een rol als manager of adviseur. Volg dan onze basistraining Samensturing, waarmee je een stevig fundament legt voor het uitdragen en verwezenlijken van je verandervisie.    

Een ongemakkelijk gesprek

‘Pok’. Dat geluid is het teken dat Harry van der Hommel er is, want ergens tegenaan gevlogen. De dieren keken allemaal even naar hun nagels, want Harry is -als vliegend insect- helaas niet erg bedreven in het vermijden van obstakels. Eigelijk vinden we dat een beetje genant. Maar misschien is het juist daarom dat hij het doorgaans heel alert is op wat we onderweg wel eens aan obstakels tegen kunnen komen.
Vanaf een onduidelijke plaats kwam Harry via een iets minder dan rechte lijn weer aangevlogen en ging midden op tafel zitten. Hij wreef over zijn hoofd en zei: “ Jongens, zo gaat het niet langer.”

Zo gaat het niet langer

Calli (het dwergzijdeaapje van ons team) zat vastgeklemd aan de hals van de fles op tafel maar liet zich nu naar beneden glijden. Ze hupste naar Harry toe en zei; “Harry, het gaat er niet om hoe groot we zíjn, het gaat erom hoe groot we dóen.’ Vrijwel op het zelfde moment trok er een schaduw over het gezelschap en zwiepte het hoofd van Gesina over de tafel. Calli en Harry vielen om en we roken allemaal de bladadem van de giraffe. Zij was als teamleider degene met het beste overzicht.
Haar tong kwam er even uit maar gelukkig hebben we geen bladachtigen meer in het team. (Werner Wandelaar-Tak was zo verstandig geweest om tijdig overplaatsing aan te vragen, om voor de hand liggende redenen.)

Zo kunnen we ons werk niet doen

‘Zjoesj,’ zei Gesina, ‘waar hebben jullie het hier over?’
‘Nou,’ zei Suzanna J. Schildpad, ‘dat we zo ons werk niet meer kunnen doen. Misschien moeten we maar op een andere tuin gaan solliciteren.’
‘Zjoesj, hoezo dat? Jullie scoren niet geweldig, maar het gaat toch wel?’ Haar hoofd zweefde over de dieren heen.
‘Scoren?’ zei Steven. ‘Scoren? We willen gewoon werken. Hierzo, Eline moet de wormen eten en de kevers wegjagen, maar wordt beoordeeld op blaadjes op haar stekels. Waarom is dat? Gevaar!’
‘Ja!’ riep Eline. ‘En Steven moet de tuinpoort bewaken, maar hij rent steeds weg als er iemand komt. Hij is een stokstaartje! Die doen zo! Waarom moet hij dan bij de poort staan? Hiernaast doet Leontien Leeuwin dat, daar komt nóóit iemand zomaar binnen!’

Ik wil alleen maar..

Calli vulde aan, met haar zachte stem: ‘Ik wil eigenlijk alleen maar hars verzamelen. Maar sinds Barry Bonobo met pensioen is, moet ík het gras maaien, want ik ben “immers een aap”. Dat gáát toch niet! Ik ben maar acht centimeter!’ Ondanks haar zachte stem vulden haar ogen zich ineens met vuur. Ze wilde nog iets zeggen, maar Harry was haar voor: ‘En ik moet iedere keer op rapport komen als ik tegen de schutting aan vlieg. Dat kan ik toch ook niet helpen? Ik heb hem daar niet neergezet! Ik moet pollineren, pollineren, pollineren! Geen tijd voor rapport! Pollineren! Haast!’ Hij bromde harder en strekte zijn vleugels.
Suzanna klapperde met haar kaken en schreeuwde langzaam: ‘ En-ik-moet-de-póst-rondbrengen! Wie-verzint-dat! Niemand-haalt-zijn-deadlines-meer! En-ík-krijg-er-de-schuld-van! Weet-weet-je-hoe-ze-me-noemen? Suzanna-Jouw-Schuldpad!’
Alle dieren praatten door elkaar heen en gebaarden druk dat dit nu juist als grapje was bedoeld. Maar bij Suzanna rolden de tranen over de gelooide wangen. ‘Ik kan niet meer,’ zei ze, en trok zich terug in haar schild.

‘Nou, fraai is dat.’ zei Gesina. ‘Die is pas over drie weken weer terug. Dat was niet zo aardig, jongens.’
De andere dieren keken beschaamd naar hun tenen, als ze die hadden.

De regels zijn duidelijk

‘Zjoesj, de regels zijn duidelijk,’ zei Gesina. ‘Jullie zijn hier om de Tuin van Eigenaars te onderhouden. Om de boel een beetje ordelijk te laten verlopen, mogen er geen blaadjes op een egel zitten, da’s toch ook geen gezicht? En de poort moet bewaakt worden, want anders loopt er maar de hele tijd van alles naar binnen. Dat schiet niet op. En hoe kan je werken in metershoog gras? Dat wil Eigenaars helemaal niet. Dus als er iemand met pensioen gaat, is gewoon de volgende in ancienniteit aan de beurt. Da’s een goede promotie, hoor!’
‘Jamaar, daar gáát het toch niet om? We willen de Tuin onderhouden,’ zei Steven, terwijl hij speurend om zich heen keek. ‘Wat hebben blaadjes op egels daar nou mee te maken? Wat boeit ‘t, waar Harry wel of niet tegen aanvliegt, zolang hij maar goed pollineert? Gevaar?’
‘Jaaa, pollineren!’ riep Harry blij.
Calli zette haar handjes in haar zij en keek Gesina recht aan. ‘Maar waarom doen we dan niet waar we goed in zijn? Waarom telt het niet wat we kúnnen, waarom telt alleen wat Eigenaars wil wéten?’
‘Ja, nou ja,’ zei Gesina, dat is omdat het nu eenmaal zo bedacht is. Het ging toch altijd goed?’
‘Jaha, toen Gerrit Gordeldier de baan van Eline nog had,’ zei Steven. ‘En Barry het gras nog deed. En toen de ex van Leontien hier nog werkte, bij de poort. Waarom betekent ‘lang in dienst zijn’ dat je verplicht geschikt bent voor elke vacature? Wat voor promotie is dát? Gevaar!’

Daar hebben we lijstjes voor

‘Tja,’ zei Gesina. ‘We hebben daar nou eenmaal lijstjes voor. Als Eigenaar die lijstjes niet krijgt, denkt hij dat hij niks weet. En als hij niks weet, dan gaat hij zich met ons werk bemoeien. Dat moeten we dus niet hebben.’ Dat vonden de andere dieren toch ook wel een goed argument.
‘Maar wacht eens even,’ zei Calli, ‘dat betekent nog niet dat wij ons werk gewoon kunnen doen. We zijn de helft van de tijd bezig met blaadjes van Eline af halen, we moeten steeds Leontien bellen als er iemand aankomt, en, nou ja, de post…’
‘Da’s waar,’ zei Harry. ‘Die lijstjes zijn een eigen leven gaan leiden. We werken niet echt aan de tuin, maar aan de lijstjes. Wil Eigenaars nou lijstjes die kloppen of een goeie biotoop hierbuiten?’
‘Nou-inderdaad,’ klonk het ineens vanuit het schild van Suzanna J. De dieren keken haar aan.

Wij zijn Eigenaars

‘Gesina,’ hernam Suzanna, ‘laat ons zelf nou eens het werk verdelen en doen waar we goed in zijn. Probeer jij dan met Eigenaars te praten zodat we nieuwe lijstjes krijgen. Hij mag best het oude lijstje nog een tijdje houden, maar wij willen onze eigen lijstjes! Eigen lijstjes! Wij zíjn Eigenaars!’
De andere dieren keken haar verbluft aan. Zo hadden ze haar nog nooit meegemaakt. Er zat toch meer in dan het leek.
De tong van Gesina zwiepte om haar neus. ‘Hmm. Dan moet ik dus voor júllie gaan zorgen? En ik moet Eigenaars tevreden houden? Hmm. Ik denk dat ik beter kan zorgen dat er één nieuw lijstje komt. Wat een avontuur. Maken dat je te laat komt voor het eten.’ Ze keek even vertwijfeld om zich heen. ‘Weten jullie het zeker? Dat ik dat voor jullie mag doen? Denk je dat het kan lukken?’
‘Maar natuurlijk,’ zei Calli. We willen eigenlijk allemaal hetzelfde. Maar we hoeven niet allemaal hetzelfde te doen, en we hoeven ook niet allemaal alles even belangrijk te vinden. Als iedereen maar kan doen waar hij goed in is, zodat de tuin mooi blijft en we dit nog heel lang kunnen doen. Want, zijn we niet allemaal Eigenaars?’
‘Jaaaa,’ riepen alle dieren in koor, ‘wij zijn allen eigenaars.’
‘Hup Gesina,’ zei Harry er nog achteraan. En Gesina was ontroerd door al dat vertrouwen, en kreeg een brok in haar enorm lange keel. Je kan je wel voorstellen hoe groot de klus was die ze toegeworpen kreeg. Zou ze het voor elkaar krijgen? Lees de volgende keer meer!

Photo by Patti Black on Unsplash

Interessant blog? Like it op Facebook, +1 op Google, Tweet het of deel dit blog op andere bookmarking websites.

tijn  dries > In de Tuin van Eigenaars | Saminc

Functie: Practitioner
Kernexpertise: Gemeenten
Volg mij:

Geschreven door
Blogger

Ben jij consultant en wil je leren werken vanuit de principes van Samensturing? Heb je idealen en waardevolle ideeën die je met Samensturing wilt verwezenlijken? Durf je eerlijk naar jezelf te kijken en te werken aan je transformationeel leiderschap? Dan zijn onze opleidingen iets voor jou! Schrijf je in voor de practitioneropleiding of onderzoek eerst de match tussen onze principes en jouw kernexpertise in onze oriëntatietweedaagse.  

Of misschien ben je aanjager van verandering in je eigen organisatie, bijvoorbeeld in een rol als manager of adviseur. Volg dan onze basistraining Samensturing, waarmee je een stevig fundament legt voor het uitdragen en verwezenlijken van je verandervisie.    


Discuss dit artikel

INFO: Je plaatst dit bericht als 'Gast'

Log In or Registreer

Wachtwoord vergeten? / Gebruikersnaam vergeten?

Niets meer missen?

Schrijf je nu in voor onze Saminc Update (nieuwsbrief) en blijf op de hoogte van alle ontwikkelingen rondom Samensturing